161ازتربت حضرت حمزه، پيشدستى نموده، مسلمانان ديگر نيز از آن حضرت پيروى كرده باشند.
وقتى حضرت حمزه در احُد به شهادت رسيد، به سيّدالشهدا ملقّب گرديد و نيز «اسدالله؛ شير خدا» و «اسد الرسول؛ شير پيامبر(ص)»، ناميده شد. اين مطلبى است كه علامه مجلسى(قدس سره)، متن آن را در كتاب «المزار» خود به نقل از «المزار الكبير» با سندآن، به نقل از ابراهيم بن محمد ثقفى، به نقل از پدرش از امام جعفر صادق(ع)، روايت كرده كه فرمود:
فاطمه دختر پيامبر خدا(ص)، نخ پشم تابيده شدهاى را به تعداد ذكر الله اكبر (34 عدد)، گره زده بود و آن را در دست مبارك خود مىچرخانيد و به تعداد گرهها، ذكر الله اكبر و سبحان الله مىگفت تا اينكه حضرت حمزۀ بن عبدالمطلب كشته شد. از آن پس از تربت حضرت حمزه، تسبيح درست كرد و مردم نيز از آن بانوى بزرگوار، پيروى نمودند. وقتى امام حسين(ع) به شهادت رسيد، توجّه مسلمانان به آن حضرت معطوف شد و از تربت آن بزرگوار، به خاطر برترى و مزيتّش [بر تربتهاى ديگر]، تسبيح درست كردند. 1چنان بود كه لقب سيّدالشهدا در اسلام، به حمزۀ بن عبدالمطلب اختصاص داشت و مسلمانان بر خاك قبرآن بزرگوار، سجده مىكردند. امّا بعد از كشته شدن امام حسين(ع)، اين جايگاه بزرگ، چنانكه علامۀ بزرگوار كاشف الغطاء در كتاب «الارض و التّربۀ» نقل كرده، به آن حضرت منتقل گرديد.
نقل كاشف الغطاء(قدس سره) از اين قرار است: «حضرت حمزه(قدس سره)، در احُد به خاك سپرده شد و سيّدالشهدا ناميده گشت و بر خاك قبر آن حضرت، سجده مىنمودند. چون امام حسين(ع) كشته شد، آن بزرگوار به سيّدالشهدا، ملقّب گرديد و از آن پس،