1281. ايمان كامل و عقيده نيرومند دينى، به خاندان نبوّت و رسالت.
2. تشويق امامان معصوم و نيز ترغيب و تشجيع شيعيان به زيارت و دعا در حائر.
3. وجود پناهگاهى در نزديكى حائر، مانند نينوا و غاضريّه، جهت پنهان شدن واقامت مخفيانه زائران.
اين عوامل و ساير موارد همگى با هم يا هر يك به تنهايى، نقش فوق العادهاى در دلهاى مشتاق و بىقرار، نسبت به آسان شمردن زيارت و خطرپذيرى در چنين راه مقدّسى برجاى نهادند كه ما در ادامه، تأثير هركدام از اين عوامل را به طور جداگانه، بررسى مىكنيم.
نقش عوامل معنوى و طبيعى در خطرپذيرى در راه زيارت امام حسين(ع)
الف) ايمان كامل و عقيده نيرومند دينى به خاندان نبوّت و رسالت
بىگمان عقيده و باور مردم، به خاندان رسالت و جاىگير شدن اين باور به گواهى تاريخ، در ژرفاى دل و جان امت اسلامى، بزرگترين عامل استقرار حائر و پابرجايى شعائر و روى آوردن به زيارت آن از سراسر دنيا به شمار مىرود. صدالبته، روايات فراوان و نشانههاى بسيارى، دلالت دارد كه مردم از روز نخست، جهت زيارت و گرفتن حاجتهاى خود، آهنگ قبر مطهّر امام حسين(ع) كردهاند و معجزات آشكارى براى نيكان و بدكاران، پديد آمده است.
از جملۀ اين معجزات، روايتى است كه علىّ بن اسباط از ياران امام صادق(ع)، در كتاب «اصل النوادر» نقل كرده و علامه سيد حسن صدر، در كتاب خود «نزهۀ اهل الحرمين فى عمارۀ المشهدين» آورده است كه:
در همان سالى كه امام حسين(ع) كشته شد، زنان نابارور از شهرهاى اطراف،