3) -صداهايشان را نزد پيامبر خدا [آهسته و] پوشيده مى‌دارند)، و گروهى را سرزنش فرمود پس فرمود: (بى گمان كسانى كه تو را از پشت در حجره‌ها صدا مى‌زنند)، و بيگمان، حرمت او پس از مرگ بسان حرمت او در دوران حيات مى‌باشد، پس ابوجعفر منصور دوانيقى براى زيارت خاضع شد و گفت: اى اباعبدالله (مالك بن انس)، آيا روى به قبله كنم و دعا كنم يا روى به رسول خدا6 كنم؟ پس گفت: چرا روى خود را از او برگردانى در حالى كه او وسيلۀ تو و وسيلۀ پدرم آدم(ع) به سوى خداوند متعال در روز قيامت مى‌باشد! بلكه روى خود به سوى او كن و از او طلب شفاعت كن تا خداوند تو را شفاعت كند و بپذيرد، خداوند متعال فرمود: «و اگر هنگامى كه به خويشتن ستم كردند به نزد تو مى‌آمدند و از خداوند آمرزش مى‌خواستند و پيامبر هم برايشان آمرزش مى‌خواست، خداوند را توبه پذير مهربان مى‌يافتند.» علاّمۀ طباطبايى1 در تفسير الميزان، ج 18، ص 454 ذيل آيۀ 2 سورۀ حجرات مى‌نويسد: «منظور از اين كه مى‌فرمايد: «صداى خود را بلندتر از صداى رسول الله نكنيد، اين است كه وقتى با آن جناب صحبت مى‌كنيد، صدايتان بلندتر از صداى آن جناب نباشد، چون به طورى كه گفته‌اند دو عيب در اين عمل هست: يا منظور شخصى كه صداى خود را بلند مى‌كند اين است كه توهينى به آن جناب كرده باشد كه اين كفر است و يا منظورى ندارد و تنها شخصى بى ادب است كه رعايت مقام آن جناب را نمى‌كند و اين خلاف دستور است. چون مسلمانان دستور دارند آن جناب را احترام و تعظيم كنند. مى‌فرمايد: وَ لاٰ تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ ، با آن جناب، آن طور كه با يكديگر صحبت مى‌كنيد، داد و فرياد نكنيد، چون رعايت احترام و تعظيم آن جناب، اقتضا دارد، در هنگام تخاطب، گوينده صدايش كوتاهتر از صداى آن حضرت باشد. پس به طور كلّى، با صداى بلند صحبت كردن فاقد معناى تعظيم است و با بزرگان به صداى بلند صحبت كردن، نظير مردم عادى، خالى از اسائة ادب و وقاحت نيست.» (ترجمۀ تفسير الميزان، سيد محمدباقر موسوى همدانى، و چاپ عربى تفسير، ج 18، ص 335.) جناب محدّث قمى در هديۀ الزّائرين، ص 37 و 38، ادب سى‌ام مى‌نويسد: «بلند نكردن صداى خود در وقت زيارت، چنانچه علاّمۀ مجلسى و غيره تصريح نموده‌اند و مستند عمومات اخفاى ذكر و آيۀ شريفۀ يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ ، و روايت و حديث طويل (كافى) كه در باب دفن حضرت مجتبى(ع) و منع عايشه است و مقام را گنجايش تفصيل آن نيست. و شيخ ما علاّمۀ نورى - طاب ثراه - كه بعد از ذكر آيۀ شريفه و حديث فرموده كه مرحوم مجلسى در كتاب (بحار) و (تحفه) از اين آيه و روايت استظهار فرموده كه بلند نمودن آواز در حرم مطهّر نبوى و مشاهد شريفه چه در زيارت و چه در غير آن منهى و مذموم است. و چه نيك فرموده و اين ادبى است خاصّ كه در مرحلۀ احترام و