100و به اين آيۀ شريفه ضميمه كرده‌اند كه حرمت پيامبر(ص) پس از مرگش، بسان حرمت آن حضرت در دوران حياتش مى‌باشد و حرمت ائمّۀ هدى(عليهم السلام) بسان حرمت پيامبر اعظم(ص) است. علاّمۀ مجلسى(قدس سره) با استدلال به آنچه ذكر شد مى‌گويد:

«آهسته كردن صدا نزد قبر پيامبر(ص) و نيز قبور ساير امامان(عليهم السلام) و آشكار نساختن صدا چه در حال زيارت و چه در غير زيارت لازم است.» ¹

و علاّمه ميرزا حسين نورى، در كتاب «تحيۀ الزائر» بر رعايت اين

ادب پافشارى كرده است و كار كسى را كه صداى خود را - حتّى براى اذان - در روضه‌هاى مقدّسه بالا مى‌برد بسيار بد و زشت برمى‌شمارد.

شيخ الطّائفه شيخ محمد طه نجف(قدس سره) [از اعلام و مراجع تقليد نجف قرن چهاردهم هجرى قمرى] داخل حرم عسكريين(عليهما السلام) شد در حالى كه صداها به اذان بلند بود، پس آنها را با اين آيۀ شريفه از اين كار بازداشت كه مى‌فرمايد: ما لَكُمْ لا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقاراً ²؛ (شما را چه مى‌شود كه از عظمت خداوند، نمى‌ترسيد؟). ³