1) - قابل توجه است كه خديجه يك‌سال قبل از هجرت وفات يافته است و ابوطالب يك سال پس از او؛ يعنى در سالى كه هجرت اتفاق افتاد. ابوطالب در مراحل مختلف صدر اسلام، با قدرت و وجاهت خود يارى‌گر و حامى پيامبر اسلام بود و وقتى وفات يافت، پيامبر از فضاى غيرقابل تحمل مكه و اندوه خود، به جبرئيل گله كرد. جبرئيل نيز آن حضرت را به هجرت دستور داد: «فَشَكَا إِلى جَبْرَئِيلَ(ع) ذَلِكَ فَأَوْحَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيهِ اخْرُجْ مِنَ الْقَرْيۀ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَ هَاجِرْ إِلَى الْمَدِينَة فَلَيسَ لَكَ الْيوْمَ بِمَكَّة نَاصِرٌ وَ انْصِبْ لِلْمُشْرِكِينَ حَرْباً»، (كافى، ج 8، ص 341). t در ميان كتب قدما، عياشى در تفسير خود ( ج 1، ص 257)، اين دستور را ناظر به وفات خديجه و ابوطالب مى‌داند، اما بقيۀ مؤلفين، آن را در شأن ابوطالب \ مى‌دانند، مذكر بودن فعل و فاعل جمله نيز مؤيد همين معنى است - مترجم.