48
زينب(عليها السلام) در روز عاشورا
صبح روز دهم محرم الحرام، عمر بن سعد بن ابى وقاص زهرى با لشكر خود بر امام حسين(ع) و اهل بيت و ياران گرامى آن حضرت يورش آورد. در اين معركه، ابتدا ياران باوفاى آن حضرت به شهادت رسيدند و قبل از افراد بنىهاشم نيز «على اكبر» فرزند امام حسين(ع) به ميدان رفت و جنگ سختى كرد و مجروح بر زمين افتاد. امام حسين(ع) از خيمهها به سوى او شتافت. زينب(عليها السلام) دريافت كه بهتر است توجه حضرت را از صحنۀ مرگ فرزندش جدا كند و به خود جلب كند؛ بنابراين راوى مىگويد:
«بانويى از خيمهها خارج شد و صدا در داد: اى برادرم! و اى پسر برادرم! جلو آمد و خود را بر نعش على اكبر انداخت. امام حسين(ع) خود را به او رساند، دست او را گرفت و به خيمهها بازگرداند.» 1
امام حسين(ع) پس از شهادت ياران و همراهانش، بىيار و ياور و تنها باقى ماند؛ بنابراين تنها به جنگ و دفاع از خود پرداخت. شمر به همراه گروهى پياده نظام، از چپ و راست به سوى او آمد و حضرت را از تمامى جهات محاصره كرد. عمر سعد نيز به او نزديك شد. در اين