47
«لو تُرِكَ القَطا ليلاً لَنَام»؛
اگر پرنده قطا را به حال خود وا مىگذاشتند، در لانۀ خود مىآراميد. 1
زينب(عليها السلام): عرض كرد: اين كه راه چارهاى برايت نمانده است و به ناچار شربت مرگ را خواهى نوشيد براى من سخت است و قلبم را جريحهدار مىكند؛ سپس نالهاى سرداد و بىهوش افتاد.
امام حسين(ع) با ديدن اين صحنه برخاست و به وى فرمود:
«خواهرم! از خدا پروا كن و آنگونه كه او خواسته است، با صبر بر مصيبت، خود را تسكين ده، بدان كه اهل زمين جملگى مىميرند و از اهل آسمان نيز كسى باقى نمىماند؛ همه چيز نابود مىشود مگر خداوند متعال كه جهان را با قدرت خود آفريده است و مردم را در روز قيامت زنده مىكند تا به حضور وى برگردند و او يگانه و يكتا است. پدرم بهتر از من بود، مادرم بهتر از من بود و برادرم بهتر از من بود [همگى رحلت نمودند]. مرگ رسول الله(ص) براى من و آنان و همۀ مسلمانان، الگوى خوبى است.
خواهر عزيزم! تو را قسم مىدهم و از تو مىخواهم به قسم من عمل كنى: لباست را براى من پاره نكن، صورتت را براى من مخراش و پس از مرگ من براى خودت آرزوى مرگ و نابودى نكن؛ سپس دستان زينب(عليها السلام) را گرفت و او را نزد من نشانيد.» 2