1) - وقعه الطف، ص 252 - 254 به نقل از تاريخ طبرى و ارشاد مفيد

2) - و چنين ادامه داد: اين حسين تو است كه سرش را از قفا بريدند، عمّامه و رداى او را از بدن شريفش بيرون كشيده و به غارت بردند؛ پدرم فداى آن كس كه سپاه او را در روز دوشنبه با خيمه‌گاه و سرا پرده‌اش به غارت بردند؛ پدرم فداى آن شهيدى كه طناب‌هاى خيمه‌اش را بريده و خيمه‌گاهش را سرنگون نمودند؛ پدرم فداى آن مسافرى كه اميد بازگشتش نيست؛ پدرم فداى آن مجروحى كه زخم‌هاى بدنش قابل مداوا نيست؛ پدرم به فداى آن كه كاش جان من بلا گردان او مى شد؛ پدرم به قربان آن عزيزى كه با دلى پر اندوه به شهادت رسيد، پدرم به فداى آن كه با لب تشنه سر از بدنش جدا شد. پدرم به فداى آن كه فرزند رسول هدايت و نور بود. پدرم به فداى آن كه فرزند محمد مصطفى(ص) بود. پدرم به قربان آنكه فرزند خديجۀ كبرى بود. پدرم به فداى فرزند على مرتضى. پدرم به فداى فرزند فاطمۀ‌زهرا، بزرگِ زنان جهان. پدرم به فداى فرزند آن كسى كه خورشيد به احترامش بازگشت تا نماز گزارد! سپس حضرت زينب(س) دست‌ها را زير بدن پاك و مقدس گذاشت و بدن را به سوى آسمان بلند كرد و عرض كرد: «الهى تَقَبَّلْ منّا هذا القربان»؛ پروردگارا! اين قربانى را از ما [آل محمد] قبول فرما! - مترجم