174
تسليم و رضا
آن حضرت(ع) كاملاً به فرمان خداوند تسليم بود، يكى از اصحابش روايت مىكند كه عدهاى نزد ابوجعفر آمدند، مشاهده كردند فرزند آن حضرت بيمار و خود وى نيز ناراحت و اندوهگين است و آرام و قرار ندارد. ديداركنندگان گفتند: به خدا قسم اگر به وى مصيبتى رسد، مىترسيم از او چيزى ببينيم كه خوش نداريم. بعد از آن ديرى نپاييد كه صداى شيون و زارى از آن خانه بلند شد. در اين لحظه امام باقر(ع) با رويىگشاده و حالتى متفاوت با آنچه پيش از اين داشت، بر ديداركنندگان وارد شد. آنان عرض كردند: فدايت شويم ما از حالتى كه شما پيش از اين داشتيد، مىترسيديم (با مرگ اين كودك) حادثهاى پيش آيد كه موجب اندوه و ناراحتى ما شود.
امام(ع) به آنان پاسخ داد: ما مايليم كسانى كه به آنان علاقه داريم، سالم بمانند و بهبود يابند، اما هنگامى كه فرمان خدا جارى مىشود به آنچه كه او دوست مىدارد گردن مىنهيم. 1
همدردى با مصيبت ديدگان
امام پنجم(ع) از انجام هيچ كردار صالحى فروگذار نمىكرد. در اين باره روايت جالبى از زبان يكى از اصحاب آن حضرت نقل شده است. راوى مىگويد: ابوجعفر(ع) در تشييع جنازۀ يكى از مردان قريش حاضر شد. من نيز با آن حضرت بودم «عطاء» هم بين آنان بود.