173پرسيدند: اى فرزند رسول خدا اين مورد در كجاى قرآن آمده است.

فرمودند: خداوند عزّوجلّ در كتابش مى‌فرمايد:

لاٰ خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوٰاهُمْ ¹؛ «هيچ خيرى در بسيارى از نجواهاى آنان نيست».

و مى‌فرمايد:

وَ لاٰ تُؤْتُوا السُّفَهٰاءَ أَمْوٰالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللّٰهُ لَكُمْ قِيٰاماً؛ ²«و اموالى كه خداوند شما را به نگهبانى آن گماشته به دست سفيهان ندهيد».

و نيز مى‌فرمايد:

لاٰ تَسْئَلُوا عَنْ أَشْيٰاءَ إِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ؛ ³«از چيزهايى مپرسيد كه چون براى شما آشكار شود، بدتان مى‌آيد و غمناك مى‌شويد».

امام به اندازه‌اى بر آيات قرآن تسلط داشت كه مالك بن اعين جهنى شاعر هم عصر امام دربارۀ او سرود: اگر مردم درصدد جست‌وجوى علوم قرآن برآيند، بايد بدانند كه قريش بهترين داناى آن را دارند و اگر امام باقر(ع) در علوم قرآنى لب به سخن گشايد، فروع زيادى براى آن ترسيم مى‌كند. ⁴