172ابان بن ميمون قداح گويد: ابوجعفر(ع) به من فرمود: قرآن بخوان؟
پرسيدم: از كدام سوره بخوانم؟
فرمود: از سورۀ نهم (توبه).
ابان مىگويد: آمدم كه حواس خود را بر آن سوره متمركز كنم آن حضرت فرمود: از سورۀ يونس بخوان.
ابان گويد: اين آيه را خواندم:
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنىٰ وَ زِيٰادَةٌ وَ لاٰ يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لاٰ ذِلَّةٌ 1؛ «براى كسانى كه ايمان آوردند نيكويى و زيادت است و هرگز بر رخسارشان گرد خجالت و ذلّت ننشيند».
امام(ع) با شنيدن اين آيه فرمود: بس است. آنگاه گفت: رسول خدا(ص) فرمود: شگفت نيست كه چه طور وقتى قرآن مىخوانم پير نمىشوم. 2
او از كتاب پروردگارش، معارف دينى را الهام مىگرفت تا آنجا كه راويان را وامىداشت تا از وى دربارۀ منشأ قرآنى گفتههايش سؤال كنند. ابوالجارود در اين باره ماجرايى نقل كرده است. وى مىگويد: ابوجعفر(ع) فرمود: چون دربارۀ چيزى با شما سخن گفتم مرا از سرچشمۀ قرآنى آن بپرسيد. سپس فرمود: خداوند از قيل و قال و تباه شدن مال و بسيار سؤال كردن نهى فرموده است.