135مىكردند و در بستهبندىهاى مناسب، به گونهاى جاسازى مىكردند كه به آنها آسيبى نرسد و به راحتى مورد استفاده قرار گيرند. نان در بين مواد غذايى از اهميت فوقالعادهاى برخوردار بود و هيچ مسافرى بدون نان از شهر خارج نمىشد. قديمىها نان را رفيق راه مىدانستند و بدون اين رفيق شفيق هرگز به سفر نمىرفتند. 1قهوۀ قوّتو، بعد از نان، ارزش و اهميتى خاص داشت، زيرا خوردن آن را در طول سفر باعث تقويت سر و چشم و گوش مىدانستند و در همۀ سفرها قوطىهايى از اين خوراكىسنتى را همراه داشتند و در مواقع مختلف چند «كَپه» از آن ميل مىكردند.از طرف ديگر، وظايف خانمها تهيۀ آجيل مسافرتى؛ شامل: كنجى(كنجد) ، كنف، مغز تخم شيطونو (مغز تخمه آفتابگردان) ، مغز پسته، بادوم، گردو و الوك (بادام كوهى) بود و اين خوراكى نيز در كيسههاى بزرگ جزء بقيه وسايل زائرين به چشم مىخورد و اهميتش كمتر از قوّتو نبود؛ زيرا قديمىها كنف و مغز تخمۀ آفتابگردان را خوابآور و بقيۀ دانهها و مغزها را مغذّى و خون ساز مىدانستند؛ به همين دليل اين گونه آجيلها در طول سفر و شبهاى ماه مبارك رمضان مصرف زيادى داشت.
كشكدانهاى كرباس، پر از كشك گوسفند با