146پرستش پيامبران است و از اين جهت، با مشركان عصر رسالت يكسان و همگام هستند و اگر توحيد در ربوبيت براى نجات از عذاب كافى بود، همۀ مشركان عصر رسالت اهل نجات بودند. ¹ زيرا آن‌ها همۀ مراتب توحيد ذاتى و صفاتى چون توحيد در خالقيت، ربوبيت و... را قبول داشتند و آنچه پيامبر اسلام از آنها ميخواست، توحيد در عبادت بود. ²نقد : در ردّ اين ديدگاه، ابتدا به طور اجمال بايد گفت:

اوّلاً: هيچ دليلى وجود ندارد كه واسطه قرار دادن انبيا و اوليا الهى عبادت باشد، زيرا عبادت در لغت، به معناى نهايت خضوع و تذلّل