145در خالقيّت» و توحيد دوم را به «توحيد در عبادت» و «پرستش» تفسير مىكنند، و يادآور مىشوند كه:
همة فرقههاى اسلامى، توحيد در خالقيت را پذيرفته و به خالقى جز خدا قائل نيستند ولى در الوهيت، گرفتار شرك شدهاند، زيرا كارهاى آنان مانند توسل به پيامبران و صالحان و يا استغاثه و استمداد از آنان و يا طلب شفاعت از پيامبران،