129پنج چيز به من ارزانى شد... و شفاعت به من عطا شد.

پس آن را براى امت خود ذخيره كردم.

قرآن مجيد، ديدگاه يهوديان را در مورد شفاعت مطلق نمى‌پذيرد. بنابر ديدگاه قرآن، شفاعت در صورتى مؤثر است كه شفيع از جانب خدا در شفاعت مأذون باشد. تنها گروهى مى‌توانند شفاعت كنند كه علاوه بر قرب معنوى به خدا، از جانب وى مأذون باشند. خدا در قرآن مجيد در اين مورد مى‌فرمايد:

«لاٰ يَمْلِكُونَ الشَّفٰاعَةَ إِلاّٰ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْداً » ¹

مالك شفاعت نيست مگر كسى كه نزد خداى رحمان، عهد دريافته باشد.

در جاى ديگر آمده است:

«يَوْمَئِذٍ لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ إِلاّٰ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلاً» ²

در روز رستاخيز، شفاعت كسى دربارۀ ديگران سود نمى‌بخشد، مگر كسيكه خدا به او اذن دهد و به گفتار وى راضى شود.

به جز آن، شخص مورد شفاعت نيز بايد لياقت فيض