47گفتنى است «ابوعامر»، همان پدر حنظلۀ غسيل الملائكه است كه در جنگ احد در صف كفار و فرزندش در جنگ احد در صف مسلمانان جنگيدند، پدر به هلاكت رسيد و پسر شربت شهادت نوشيد و عظمت و سربلندى از آن وى شد و كلام خداوند متعال: «يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ» ¹ بار ديگر تحقق يافت و ابو عامر گرچه پدر شهيدى عزيز بود، اما راه مخالفت با رسول خدا صلى الله عليه و آله را پيمود و پيروى از هواى نفس و شيطان را برگزيد و از فضيلت محروم گرديد. ²10

‍أ

ابولهب

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

تَبَّتْ يَدٰا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ* مٰا أَغْنىٰ عَنْهُ مٰالُهُ وَ مٰا كَسَبَ* سَيَصْلىٰ نٰاراً ذٰاتَ لَهَبٍ* وَ امْرَأَتُهُ حَمّٰالَةَ الْحَطَبِ* فِي جِيدِهٰا حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ

به نام خداوند رحمتگر مهربان بريده باد دو دست ابولهب، و مرگ بر او باد.

دارايى او و آنچه اندوخت، سودش نكرد. بزودى در آتشى پُرزبانه درآيد. و زنش، آن هيمه‌كش [ آتش فروز ] بر گردنش طنابى از ليف خرماست.

«ابولهب»، عبدالعزّى بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف، عموى پيامبر صلى الله عليه و آله و يكى از سرسخت‌ترين دشمنان آن حضرت مى‌باشد. كنيه‌اش در اصل، ابوعتبه بوده، ولى پدرش عبدالمطلب او را به سبب زيبايى و گلگونى چهره، ابولهب مى‌خواند.

از زندگى ابولهب پيش از ظهور اسلام آگاهى دقيقى در دست نيست، امّا احتمالاً همچون بيشتر قريشيان به بازرگانى اشتغال داشته و چنانكه از آيۀ دوم سورۀ «مَسَد» بر مى‌آيد، ثروتى نيز اندوخته بود. روابط پيامبر صلى الله عليه و آله و ابولهب ظاهراً تا پيش از بعثت عادى و حسنه بوده است. چون پيامبر صلى الله عليه و آله دو دختر خود رقيّه و ام كلثوم را به ازدواج عتبه و عتيبه پسران ابولهب درآورده بود و همچنين كنيز ابولهب، «توبيه»، مدتى پيش از حليمۀ سعديه، پيامبر صلى الله عليه و آله را در كودكى شير داده بود امّا پس از بعثت پيامبر ابولهب در زمرۀ سرسخت‌ترين دشمنان آن حضرت درآمد و شهرت او در تاريخ صدراسلام به همين سبب است.