39«جلدس» (ام جلدس) خالۀ «ابوالحكم» برعهده داشته است. ابوجهل چون ديگر اشراف قريش به تجارت اشتغال داشت و مرد ثروتمندى بود و همانند پدر و برادرش از بخشندگان قريش در عصر جاهليت به شمار مىرفت. وى در جوانى ميان اشراف مكه جايگاهى ويژه داشت، هنگامى كه 30 سال بيشتر نداشت، از آن روى كه مردى كاردان بود به عضويت «دارالندوه» پذيرفته شد، در حالى كه به رسم آن روزگار اعضاى دارالندوه، - جز بنى قصى - مىبايست افزون بر 40 سال مىداشتند.
با آغاز رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله ابوجهل با اقدامات بسيار، براى جلوگيرى از اشاعۀ اسلام دست به كار شد كه اينگونه اعمال او شأن نزول شمارى از آيات قرآنى دانسته شده است. با توجه به سابقۀ او در نفى برترى بنىهاشم بر ساير تيرههاى قريش، چنين مىنمايد كه سخنان و اعمال پيامبر صلى الله عليه و آله را اقدامى از جانب بنى هاشم براى سرورى بر قريش مىپنداشت، كه كاهش قدرت ديگر اشراف مكه از جمله خود او نتيجۀ آن بود. از همين رو بيش از ساير مشركان با پيامبر صلى الله عليه و آله دشمنى مىورزيد.
تلاش ابوجهل در قطع رابطۀ قريش با بنىهاشم به شكست انجاميد. ممانعت از حمايت ابولهب از پيامبر صلى الله عليه و آله بعد از مرگ ابوطالب، و نيز طراحى توطئۀ ناموفق عليه پيامبر با مشاركت طوايف مختلف را مىتوان از مهمترين اقدامات وى بر ضد پيامبر صلى الله عليه و آله دانست، مسلمانان نيز از شدت عمل و كينهتوزى وى در امان نبودند. متقابلاً پيامبر نيز او را ابوجهل ناميد و به مسلمانان دستور داد كه وى را چنين خطاب كنند.
پس از هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله به مدينه و در پى تعرض مسلمانان به راه تجارى مكه و شام، موجبات درگيرى ابوجهل با ايشان فراهم آمد. در سال اول هجرى كاروان تجارى كه ابوجهل رياست آن را به عهده داشت به رغم مواجهه با «حمزة بن عبدالمطلب» و يارانش در «سيفالبحر»، با وساطت «مجدى بن عمر» و «الجُهنى» بدون خونريزى راه خود را به سوى مكه ادامه داد. در سال بعد هنگامى كه كاروان ديگرى از قريش به سالارى ابوسفيان مورد تهديد مسلمانان قرار گرفت، ابوجهل با لشكرى كه خود از عاملان بسيج آن بود براى حمايت از آن كاروان از مكه خارج شد، با آنكه كاروان به سلامت گذشت ولى به اصرار ابوجهل لشكر مكه به سوى چاههاى بدر حركت كرد. ظاهراً علاوه بر رياستطلبى، او در پى آن بود كه اقتدار قريش را نه تنها بر مسلمانان، بلكه بر تمام كسانى كه قادر به مخاطره انداختن كاروانيان قريش بودند اثبات كند، اما لشكر مكه با وجود برترى در بدر از مسلمانان شكست خورد و ابوجهل به همراه شمار ديگرى از سران قريش به هلاكت رسيد. 1