355و در جاى ديگر از قرآن مى‌فرمايد:

«وَ عَهِدْنٰا إِلىٰ إِبْرٰاهِيمَ وَ إِسْمٰاعِيلَ أَنْ طَهِّرٰا بَيْتِيَ لِلطّٰائِفِينَ وَ الْعٰاكِفِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ» ¹؛ و با ابراهيم و اسماعيل عهد كرديم كه خانه‌ام را براى طواف‌كنندگان و معتكفان و ركوع و سجده‌كنان پاك گردان.

در «تفسير نور الثقلين» آمده است: حضرت ابراهيم پس از بناى كعبه و دريافت فرمان خداوند تبارك و تعالى براى دعوت مردم به سوى كعبه، به پيشگاه خداوند عرض كرد: خداوندا! صداى من چگونه به گوش مردم مى‌رسد؟ ندا آمد: «عَلَيْكَ الْاَذانُ وَ عَلَىَّ الْاِبْلاٰغُ ²؛ وظيفه تو اعلام و وظيفه من رساندن اين ندا به گوش مردم است.»

حضرت ابراهيم عليه السلام بالاى سنگى قرار گرفت و با صداى بلند مردم را به زيارت خانۀ خدا دعوت نمود، نه تنها صداى او به گوش مردم آن عصر رسيد، بلكه همۀ كسانى كه در پشت پدران و رحم مادران نيز بودند، دعوت حضرت ابراهيم عليه السلام را دريافت كردند. اين روايت از حضرت على عليه السلام است كه:

«الْحَاجُّ الْمُعْتَمِرُ وَفْدُ اللَّهِ وَ حَقٌّ عَلَى اللَّهِ أَنْ يُكْرِمَ وَفْدَهُ وَ يَحْبُوَهُ بِالْمَغْفِرَةِ ³؛ حجاج در ايام حج و عمره مهمان خدا هستند و حق دارند مورد احترام خداوند قرار گرفته و خداوند با مغفرت و آمرزش نسبت به آنها اظهار محبت نمايد.»

شبى امير المؤمنين عليه السلام وارد مسجدالحرام شد، و در كنار كعبه عربى را مشاهده فرمود كه پردۀ كعبه را گرفته و با چشمى اشكبار و دلى غمبار مى‌گويد:

«يَا صَاحِبَ الْبَيْتِ الْبَيْتُ بَيْتُكَ وَ الضَّيْفُ ضَيْفُكَ وَ لِكُلِّ ضَيْفٍ مِنْ مُضِيفِهِ قِرًى فَاجْعَلْ قِرَايَ مِنْكَ اللَّيْلَةَ الْمَغْفِرَةَ ⁴؛ اى صاحب بيت! خانه خانۀ توست، و من مهمان تو هستم، هر ميزبانى به ميهمان خود توجه مى‌كند و پذيرايى و احترام تو از من بخشش گناهانم باشد.»

اين سخنان توجه على عليه السلام را جلب كرد، حضرت به ياران و دوستان خود فرمودند:

شما نيز سخنان اين عرب را شنيديد؟ گفتند: بلى، مولا فرمود: خداوند كريم بدون ترديد حاجت او