318وقتى خبر «ابولبابه» به پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله رسيد، ايشان فرمودند: اگر قبل از اين عمل پيش من مى‌آمد، من براى او از خداوند طلب آمرزش مى‌كردم، و خداوند نيز او را مى‌بخشيد، ولى اكنون بايد بماند تا مغفرت خدا شامل حال او گردد. ¹همسر وى در اوقات نماز مى‌آمد گرۀ طنابى را كه با آن خود را به ستون بسته بود باز مى‌كرد و پس از انجام فريضه بار ديگر او را به ستون مسجد مى‌بست.

شش روز گذشت، سحرگاهان كه پيامبر صلى الله عليه و آله ميهمان «ام سلمة» بود، پيك وحى فرود آمد و آيۀ «وَ آخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلاً صٰالِحاً» ² را كه حاكى از آمرزش ابولبابه بود، آورد. ديدگان ام سلمه به چهرۀ نورانى پيامبر صلى الله عليه و آله در حالى كه خنده بر لب داشت افتاد. پيامبر به ام‌سلمه فرمود ³: خداوند از تقصير ابولبابه گذشت، برخيز و بشارت بده. وقتى همسر پيامبر آمرزش ابولبابه را بشارت داد، مردم ريختند كه بندها را باز كنند، ولى ابولبابه گفت: بايد پيامبر اين بندها را باز كند. پيامبر براى اقامۀ نماز صبح وارد مسجد شد و با دست هاى مبارك خود بندها را باز كرد.

به همين خاطر اين ستون، استوانۀ توبه نام گرفت. و در حال حاضر معروف به «ستون توبه» است.

اين نكته نيز قابل توجه و دقت است كه در كتاب‌هاى سيره آمده است كه آيۀ 27 سورۀ انفال ⁴ كه خداوند به مسلمانان دستور مى‌دهد كه خيانت به خدا و رسول نكنيد، دربارۀ ابولبابه است. ⁵گرچه در اين‌باره ترديد جدّى وجود دارد، زيرا سورۀ انفال مربوط به سال دوّم هجرى و جنگ بدر است. ⁶ در حالى كه اين حادثه مربوط به جنگ احزاب و سال پنجم هجرت مى‌باشد. به همين دليل بيان كتاب سرزمين وحى ⁷ كه به قصۀ جنگ تبوك و «بنى‌نظير» اشاره كرده است، نا تمام است.