272

2

‍أ

دَحوالاَرض

مهم‌ترين حادثه‌اى كه در بيست و پنجم ذيقعده (از ماه‌هاى حجّ) رخ داده، «دحوالارض» يعنى گسترده شدن زمين است ¹، روزى كه رحمت خدا در آن منتشر شده است. اين روز يكى از روزهاى بسيار شريف است و عبادت در آن اجر و ثواب بسيارى دارد و در تمام سال يكى از چهار روزى است كه روزۀ آن ممتاز و معادل روزۀ هفتاد سال است.

امام باقر عليه السلام فرمود: آنگاه كه خداوند اراده كرد زمين را خلق كند، باد را دستور داد تا بر آب وزيد و موجى ايجاد شد. موج ها كف كردند و كف ها در محل كعبه چون كوه جمع شدند، سپس زمين را از زير آن گسترانيد. ²دحوالارض در روايات

دحوالارض آن‌گونه كه در برخى روايات آمده است، بدين معناست كه زمين كعبه و حرم خدا در اين روز، از زير آب ظاهر شده و گسترش يافته است. ³1 - امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: « إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ دَحَا الْأَرْضَ مِنْ تَحْتِ الْكَعْبَة ... ⁴؛ همانا خداى عز و جل زمين را از كعبه گسترد.

2 - امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد: «... إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَلَقَهُ قَبْلَ الْأَرْضِ ثُمَّ خَلَقَ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِ فَدَحَاهَا مِنْ تَحْتِهِ ⁵؛ خداوند «بيت» را قبل از زمين آورده است و پس از آن زمين را خلق نموده است كه