220
«فَاَنَّ اللّٰهَ حَرَّمَ عَلَيْكُمْ دِمٰائكُم وَ امْوالكُم... ، وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَ لاتَبْخَسُوا الّناسَ اشْيائَهُم وَلاتَعْثَوا فِى الاَْرضِ مُفْسِدينَ فَمَن كانَتْ عِنَدهُ امٰانَةً فَلْيؤَدّهِا 1؛ خداوند خون‌ها و اموالتان را بر شما حرام فرمود... و در زمين، به تبهكارى مكوشيد، پس هر كسى امانتى نزد اوست، آن را ادا كند 2...»
12
أ
حجر اسماعيل
حجر اسماعيل فضايى است در شمال كعبه كه ديوارى كوتاه و نيم دايره‌اى به ارتفاع 1/30 متر و به پهناى نيم متر، در فاصله ركن شامى، عراقى، اطراف آن كشيده شده است و عرض آن از ديوار كعبه 6 متر و 80 سانتى متر است. منابع تاريخى و روايى نشانگر آن است كه بناى حجر به زمان بناى بازسازى كعبه توسط حضرت ابراهيم و اسماعيل بر مى‌گردد و در آنجا اسماعيل عليه السلام مادر خويش هاجر را به خاك سپرد و اطراف آن را سنگ چين كرد تا قبر او زير گام هاى زائران كعبه واقع نشود و اسماعيل خود و دخترانش نيز در آن جا به خاك سپرده شده‌اند. 3حجر در لغت
براى واژۀ حجر 4 معانى مختلفى ذكر شده است از جملۀ آن ها منع و بازداشتن، فراگيرى، عقل، دامن، پناه و حمايت، حطيم، اسب مؤنث و حرام مى‌باشد. در «مقاييس اللغه» آمده است، حجر بازداشتن و فراگيرى چيزى را گويند، همچنين به عقل حجر مى‌گويند، چون انسان را از انجام كارهاى ناشايست باز مى‌دارد و به «حطيم» مكه نيز حجر مى‌گويند و آن عبارت از مكانى گرد (قوسى شكل) در نزد كعبه است.
«جوهرى» مى‌گويد: حجر عبارت از ديوارى است كه به واسطۀ آن محدوده جا و مكانى را