114 الْغَفْلَةِ، وَ يُقَّوِي الْقَلْبَ بِمَواعِدِ اللهِ وَ يُرِقُّ الطَّبْعَ، وَ يَكْسِرُ أَعْلامَ الْهَوَي و يُطْفِئُ نَارَ الْحِرصِ وَ يُحَقِّرُ الدُّنيا. ¹ياد مرگ، شهوت‌ها را در انسان مى‌كشد، از خواب غفلت دور مى‌كند و قلب را در انجام وظايف الهى نيرومند مى‌سازد. طبع انسان را رقيق مى‌كند. نشانه‌هاى هوا و هوس را در هم مى‌كوبد و آتش حرص را خاموش مى‌نمايد و دنيا را در چشم انسان حقير و كوچك مى‌سازد.

همچنين امام باقر(ع) فرمود:

إِذَا بَلَغَ الرَّجُلُ أَرْبَعِينَ سَنَةً نَادَي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ قَدْ دَنَا الرَّحِيلُ فَأَعِدَّ الزَّاد. ²زمانى كه انسان به سن چهل سالگى مى‌رسد، منادى از آسمان ندا مى‌كند كه وقت رفتن نزديك است، پس توشۀ سفر را آماده كن.

انسان اگر مؤمن و خداطلب باشد، اين نداى آسمانى را مى‌شنود. اگر پس از سن چهل سالگى نشنيد بايد به حال خود گريه كند و با تلاش خالصانه و رياضت موانع را از خود دور گرداند. امّا پس از سفر حج همواره بايد اين ندا در گوش حاجى طنين‌انداز باشد، چون او در مراحل مختلف حج اين حجاب‌ها را بر گرفته و مانع‌ها را زدوده است. وى بايد هر لحظه با اين نداى آسمانى طورى منقلب شود كه نزديكان از تغيير حالات او مطلع شوند و آنها نيز به بركت اين حالات معنوى منقلب