190عيسى(ع) با اين سخنان، زبان بدگويان را بست و از مادرش رفع اتهام نمود و ديگر حاجتى نبود كه مريم خود برهان آنها را باطل كند. خداوند دروغگويان را بدينوسيله رسوا كرد و او را به پيامبرى برانگيخت. اين خود نشانهاى آشكار بر بىگناهى مريم(س) و معجزهاى دال بر پاكى او بود، زيرا در اين سن، به عيسى(ع) قدرت تكلّم داد كه ديگران از آن درماندند.
اين خبر كه كودك مريم در گهواره سخن مىگويد، در شهر پيچيد و همه دانستند كه اين مادر و فرزند، مقام والايى دارند و اين كودك مانند ساير كودكان نيست. عيسى(ع) مانند ساير كودكان، روز به روز بزرگتر مىشد و از همان ابتدا، آثار نبوت بر چهره او نمايان بود. عيسى(ع) به همراه مادرش مريم، در بيتالمقدس ساكن شد. دوازده ساله بود كه به ديگران درس مىداد و با برهان و دلايل محكم مسائل علمى مردم را حل مىكرد و آنها را از گمراهى نجات مىداد. عيسى(ع) بيشتر عمرش را در «ناصره» و «بيتالمقدس» در درس و بحث گذراند. سىساله بود كه همراه مادرش به ناصره بازگشت و در اين سال، روحالامين بر او نازل شد و بشارت نبوت او را آورد و بدين ترتيب، رسالت خود را آغاز كرد.
در عظمت و بزرگى مريم(س) همين بس كه رسول اكرم(ص) مىفرمايد: «بهترين زنان عالم چهار تناند: مريم، آسيه، خديجه و فاطمه:».