181حامل يك پيام هستند كه آن اجتناب از بت‌پرستى است، اما در آيۀ اوّل، تعبير به «تدعون» و در دومى تعبير به «تعبدون» شده است. اين مى‌تواند قرينه باشد كه مراد از «تدعون»، «تعبدون» است.

آيۀ چهارم:

از مقايسه بين آيۀ: «قُلْ أَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لاٰ يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لاٰ نَفْعاً» ¹ و آيۀ: «قُلْ أَ نَدْعُوا مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لاٰ يَنْفَعُنٰا وَ لاٰ يَضُرُّنٰا» ²، استفاده مى‌شود كه اين دو آيه، حامل يك پيام هستند؛ ولى در دومى به «دعا» و در اولى، به «عبادت» تعبير شده است. از اين معلوم مى‌شود كه دعا به معناى عبادت است.

عبادت خالص

عبادتى مقبول درگاه خداوند است كه خالص براى او باشد و از هر شركى پاك باشد. مشركان نيز خدا را عبادت مى‌كردند؛ اما در كنار آن بت‌ها را نيز عبادت مى‌كردند و به همين جهت، عبادت آنان مردود اعلام شده است. در آيات بسيارى، با واژه‌هاى گوناگون؛ مانند:

«مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ» و «وَ ادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ» ³، به شرط اخلاص اشاره شده است و اين همان معناى «إِيّٰاكَ نَعْبُدُ» است؛ يعنى فقط تو را عبادت مى‌كنيم.