73

*آيه سوم

«وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْرٰاهِيمُ الْقَوٰاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْمٰاعِيلُ رَبَّنٰا تَقَبَّلْ مِنّٰا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ (بقره: 127)».

شرح واژگان

أ. رفع: رفع در مقابل وضع و خفض، به معناى بالا بردن است، و تا حدودى با اعلا و اصعاد مترادف مى‌باشد. ¹ اين واژه هم در امور معنوى كاربرد دارد، مثل: «يَرْفَعِ اللّٰهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجٰاتٍ (مجادله: 11)». و هم در امور مادى، مانند صدا، مثل: «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَرْفَعُوا أَصْوٰاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ (حجرات: 2)». و مانند مكان بالا، مثل: «رَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ (يوسف: 100)». و آنچه در اين آيه مراد است، با توجه به اين كه مربوط به بنا است به معناى بالا بردن ديوار از سطح زمين مى‌باشد.

ب. قواعد: قواعد جمع قاعده، به معناى پايه و اساس است. ² و به تعبير ديگر آنچه به منزله عمود و ستون خيمه و هودج است. ³ ليكن به نظر مى‌رسد كه بين قاعده و اساس تفاوت باشد، به اين معنا كه اساس همان است كه در فارسى از آن تعبير به شالوده مى‌شود. و آن بخشى از زمين است كه آماده شده تا ديوار بر روى آن بنا كنند. و در اينجا منظور ديوار است.