287شمالى مدينه يعنى در امتداد وادى عقيق پديدار گشتند. واقدى در خصوص مسير هجوم قريش به اطراف مدينه، مىنويسد:
« فنزلت قريش بُرومة، و وادي العقيق في أحابيشها، و من ضَوي إليها من العرب. و أقبلت غطفان في قادتها حتّى نزلوا و نزلت غطفان بالزَّغابة إلى جانب أُحُد و جعلت قريش تُرح ركابها في وادي العقيق في عِضاهِه و ليس فى الْعِرْضِ زرع، فقد حصد الناس قبل ذلك بشهر، فأدخلوا حصارهم و أتباتهم و كانت غطفان تُرسل خيلها في أثر الحصاد - و كان خيل غطفان ثلاثمائة - بالعرض فيمسك ذلك من خيلهم و كادت إبِلهم تهلك من الهزال و كانت المدينة ليالي قدموا جديبه.
«سپاه حركت كرد و چون به نزديك مدينه رسيدند، قريش در ناحيۀ رومه در وادى عقيق فرود آمدند. عدّهاى از اعراب و همپيمانان حبشى ايشان هم، آنان را همراهى مىكرد. غطفانىها در منطقۀ زغابه كه در سمت احد قرار دارد، فرود آمدند. قريش چهارپايان خود را براى چرا در وادى عقيق و خارستانهاى آن رها كردند؛ امّا در آنجا هيچگونه علفى براى اسبها نبود؛ مگر همان علوفهاى كه با خود از مكّه آورده بوند. علوفهاى كه قريش با خود آورده بودند، ذُرّت بود.
غطفانىها هم شتران خود را براى چرا به بيشههاى اطراف جُرْف فرستادند تا خار بخورند وبچرند. اين سپاه هنگامى به مدينه رسيدند كه هيچگونه زراعتى باقى نمانده بود و مردم، يك ماه قبل از آن، كشت خود را درو و محصول و كاه خود را جمعآورى كرده بودند. غطفانىها اسبهاى خود را براى چريدن باقيماندۀ علفهاى كشتزار رها كردند. تعداد اسبهاى غطفانىها سيصد رأس بود و علف موجود تكافوى ايشان را نمىداد. شتران از شدّت لاغرى مُشرف به مرگ بودند. به هنگام ورود ايشان، مدينه نيز در اثر نباريدن باران خشك بود.»
در اين مناطق، با چند مكان مشخّص روبرو مىشويم كه معلوم مىدارد هجوم به مدينه از سمت شمال غربى آن بوده است:
1. رومه: در شمال غربى مدينه واقع است و دقيقاً همان منطقۀ يثرب قديم محسوب