221«قال ابناسحاق: حتى إذا كانوا بالشَّوْطِ بين المدينة و أُحدٍ». 1ياقوت حموى به جهت كثرت ذكر كلمۀ «شوط» در منابع تاريخى، آن را در كتاب خود مورد توصيف قرار داده كه:
شوط، «اسمُ حائطٍ» يعنى «بستاناً بالمدينة». 2لذا مىتوان باور داشت كه در شناخت موقعيّت جغرافيايى آن، نظر سمهودى صحيح است؛ خاصه آنكه روايت ابنسعد از ابوسعيد مبنى بر اينكه «تزوج رسول اللّٰه - صلّىاللّٰه عليه [ وآله ] وسلّم - امرأة من بنيالجون فأمرني أن آتيه بها فأتيته بها فأنزلتها بالشوط من وراء ذباب في أطم...». 3 آن را تقويت مىكند.
فيروزآبادى با ياقوت حموى همنظر است كه شوط نام بستانى در مدينه است:
«و به سمّي بستان في المدينة». 4و بجا به اين شعر «قيس بن الخطيم» استناد كرده:
و بالشوط من يثرب أعبد
ستهلك في الخمر أثمانها
از موقعيّت شمالى تپّۀ ذباب كه طبق نظر مدينهشناسان، «شوط» ناميده مىشده است، تصويرى در سال 1395 ه .ق. از فراز تپّه تهيّه كردم؛ تا از آنچه تنها در كتابها نام برده شده است، سندى واقعى در بحث مدينهشناسى ثبت نمايم. 53. شيخين: حلبى بر اين باور است كه مسلمانان بر سر راه خود به احد در مكانى به