222نام شيخين توقّفى داشتهاند:
«و سار صلى الله عليه و آله و عسكره بالشيخين و هما اطمان...». 1اين مطلب را محمّد بن جرير طبرى تأييد كرده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله پس از مغرب، در محلّ شيخين از مدافعان بازديد كرد و نوجوانان را از مصاف با قريش منع نمود. 2ابناسحاق نامى از شيخين نمىبرد، ولى قبول دارد كه مسلمانان پس از پشت سر گذاردن شوط، به جانب حرّۀ بنىحارثه رفتهاند: 3«و مضى رسول اللّٰه - صلّىاللّٰه عليه [ وآله ] وسلّم - حتى سلك في حرّة بني حارثة...». 4لذا با توجّه به اينكه شيخين در منطقۀ حرّۀ بنىحارثه بوده، عدم ذكر آن، نافى اقوال ديگر مورّخان يا محدّثان نيست؛ خاصه آنكه ابنسعد در «الطّبقات الكبرى» صريحاً باور دارد كه پيامبر صلى الله عليه و آله شب را در شيخين بسر برد و صبح آن روز عازم احد شد:
«و بات رسولاللّٰه - صلّىاللّٰه عليه [ وآله ] وسلّم - بالشيخين». 5و محمّد بن مَسلَمه با پنجاه نفر بيدار ماندند و از جان برادرانشان در برابر مهاجمان قريش مراقبت كردند. بلال اذان صبح گفت و پيامبر صلى الله عليه و آله با مسلمانان به نماز صبح ايستاد و آنگاه عازم احد گرديد. 6در اين مكان «عبداللّٰه بن ابىّ بن سلول» با سيصد نفر از افرادش حاضر به شركت در