54عمرة» ¹ يا «مَن توضّأ فأسبغ الوضوء ثمّ جاء مسجد قباء فصلّى فيه ركعتين، كان له عدل عمرة» ² يا «مَن خرج حتّى يأتي هذا المسجد قباء فصلّى فيه كان له عدل عمرة». ³در منابع روايتى اهل بيت عليهم السلام از اين احاديث يادهاى مكرّرى مى‌خوانيم؛ از آن جمله در «كامل‌الزّياره» از ابى محمد بن ضميرى، از ابراهيم‌بن مهزيار، از على، از حسن، از عبداللّٰه، از جرير، از ابوعبداللّٰه روايتى آمده است كه مجلسى آن را در «بحارالأنوار» ⁴ مورد استناد قرار داده است.

پس از بناى مسجد قبا و هجرت پيامبر از قبا به مدينه و استقرار مهاجرين در كنار انصار، محمّد رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله با وجود آن‌كه مسجد مدنى را پايگاه همۀ فعّاليّت‌هاى دينى قرار داده بود، مع‌ذلك از مسجد قبا بريده نشد و هميشه، در هر فرصتى كه مى‌يافت، به زيارت و نماز و عبادت در قبا، ميل و شوقى وافر ابراز مى‌فرمود و عمل به آن را سنّت شايسته و بايستۀ راه عرفان مسلمانى مى‌دانست.

در «صحيح» بخارى و مسلم از ابن‌عمر آمده است: «كان النّبيّ - صلّى‌اللّٰه عليه[ وآله ] وسلّم - يأتي قُباء راكباً و ماشياً، فيُصلّي فيه ركعتين». ⁵ و «نسائى» حديث را با اين لفظ آورده است كه: «كان يأتي مسجد قباء كان سبت راكباً و ماشياً».

اين حديث و ديگر آورده‌هايى كه چنين مضمون و منظورى را در عقايد محمّد صلى الله عليه و آله بيان كرده‌اند، در اهمّ منابع حديث سنّت، تحت عنوان «زيارة النّبيّ، و ابن‌عمر لمسجد قباء كلّ سبت» ثبت گرديده است. ⁶