88عبداللّٰه بن رباح انصارى از ابوهريره روايت كرده كه گفتهاست وقتى پيامبرگرامى صلى الله عليه و آله وارد مكه شد، زبير بن عوام و ابوعبيدةبن جرّاح و خالد بن وليد را سواره روانه كرد و فرمود:
اى ابوهريره، انصار را فراخوان. سپس فرمود: از اين راه برويد و هركس بر سر راهِ شما ايستاد، بر زمين زنيد. كسى ندا داد: ديگر قريشى نخواهد ماند. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
هركس وارد خانۀ ابوسفيان 1 شود در امان است؛ هركس سلاح بر زمين بگذارد، در امان است. شجاعان قريش، سلاح بر زمين گذاشتند و وارد محوطۀ كعبه شدند تا اينكه آنجا پر شد. پيامبر صلى الله عليه و آله طوافى كرد و در محل مقام ابراهيم عليه السلام نماز گزارد و سپس پاى در ايستاد و آنان ضمن خروج، با پيامبر صلى الله عليه و آله بيعت كردند و اسلام آوردند.
اين حديث ابوهريره، اشاره بر فتح مكه از راه جنگ (عنوه) دارد و از جمله به اين گفتۀ پيامبر صلى الله عليه و آله در حالى كه دستانش را به هم مىماليد، فرمود: «آنان را از دم تيغ بگذرانيد.» كه در روايت مسلم به نقل از عبداللّٰه بن هاشم به نقل از بهز از سليمان بن مغيره از ثابت بنانى از عبداللّٰه بن رباح از ابوهريره روايت شده است. يا اين گفتۀ پيامبر كه فرمود:
«به آنان خوب نگاه كنيد، وقتى فردا با ايشان برخورد كرديد آنها را از دم تيغ بگذرانيد» و دستانش را به هم ماليد و دست راست بر دست چپ گذارد ... كه در روايت مسلم به نقل از دارمى از يحيى بن حسان از حماد بن سلمه از ثابت، نقل شده است.
وجه دلالت اين گفتۀ پيامبر صلى الله عليه و آله و اشارۀ آن حضرت با دست، متضمن تشويق و برانگيختن به نبرد با مشركان مكه به هنگام فتح آن است و از جمله اين گفته در حديث نقل شده: «در آن روز آنان (مسلمانان) با هركس برخورد كردند او را به زمين انداختند.» زيرا اين جمله بدان معناست كه هركس در برابرشان ايستاد كشتند يا اينكه خاموشش ساختند. البته زمين انداختن يا خواباندن به معناى كشتن نيز آمده، ولى در معناى ديگرى هم وارد شده كه بعداً با بيان تفسيرى آن را ذكر خواهيم كرد. همچنين اين گفتۀ ابوسفيان بن حرب كه گفت: اى رسول خدا، قريش از بين رفت. ديگر قريشى نمانده