302در درون آن، به هر سويى نماز خواند.
در «النوادر» كه از كتب دوستان مالكى ما است، نيز همين گونه آمده است و در آن ترجيح داده شده‌كه (نمازگزار به هنگام نماز) درِ كعبه را در جهت پشت خود قرار دهد و در اين حالت به هر سمتى كه خواست (پشت به در) نماز بگزارد. پيامبر صلى الله عليه و آله نيز چنين كرد و عقيدۀ مذهب شافعى نيز چنين است. نزد حنبلى‌ها نماز به سمت در (كعبه) به شرطى درست است كه پاشنۀ مشخصّى داشته باشد، در صورتى كه به سمت چيزى كلّى و منظم يا از اين قبيل كه متصل به ساختمان نباشد؛ دو حالت دارد و ابوالبركات نماز در اين حالت را صحيح دانسته است. اگر در كعبه، نماز جماعت برقرار شد كسى كه امامت اين نماز را برعهده بگيرد، پنج حالت از نظر سمت و سوى امام و مأموم مى‌تواند داشته باشد:
1- مأموم روبه‌روى امام باشد.
2- مأموم پشت به امام كند.
3- روى مأموم به طرف پشت امام باشد.
4- مأموم در كنار امام بايستد.
5- پشت مأموم به طرف روى امام باشد.
در همۀ اين حالت‌ها، به جز حالت پنجم، نماز صحيح است، ولى در حالت پنجم از نظر مذهب شافعى، نماز صحيح نيست. نظر مذهب ابوحنيفه در اين مسأله همچون مذهب شافعى است.
از نظر حنبلى‌ها، صحّت نماز مأموم، وقتى روبه‌روى امام ايستاده باشد، دو حالت دارد: ابوالبركات (از علماى حنبلى) حالتى را كه پشت مأموم به روى جماعت است، صحيح نمى‌داند و اگر در كعبه حفره‌اى كنده شود و انسان در آن حفره نمازبگزارد، بنا بر قول برخى شافعى‌ها و طبق نقلى كه مجلى در «ذخائر» خود آورده، نمازش درست است. مجلى مى‌گويد: مشروط بر آن است كه حفره از پايه‌هاى كعبه تجاوز نكند، و اگر تجاوز كرد و چيزى از پايه‌هاى كعبه با بدنش محاذى نشد، درست نيست