169مالكى اين حديث را به همين صورت در مناسك خود آورده است. از سلمان فارسى نيز نقل شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: هركس در يكى از حرمين بميرد، مستوجب شفاعت من مىگردد و روز قيامت در شمار امان يافتگان خواهد بود. ابنجماعه اين روايت را نقل كرده است.
بخشى از فضايل مردمان مكه
در كتاب «النسب» زبيربن بكار، قاضى مكه، و در جاهاى ديگر حديث عمرو بن شعيب، به نقل از پدرش، از جدش روايت شده كه گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله عتاب بن اسَيد را به مكه گسيل داشت و به وى فرمود: آيا مىدانى تو را نزد چه كسانى مىفرستم؟ تو را نزد اهل خدا مىفرستم ! و در روايتى در تاريخ ازرقى آمده است كه عمربن خطاب، نافعبن عبدالحارث خزاعى، كارگزار خود در مكه را عزل كرد؛ زيرا در حالى كه خود مشغول خواندن كتاب خدا بود، عبدالرحمانبن أبزى - خدمتكارش - را عهدهدار مردم مكه كرده بود. 1به خط يكى از دوستان مطلبى ديدم كه از نوشتۀ شيخ ابوالعباس مَيُورقى، نقل كرده كه ابلهان مكه سياهى لشگر بهشت هستند. ميان دو تن از علما در حرم، در مورد تفسير اين حديث و سند آن، درگيرى لفظى شد. كسىكه حديث و مفهوم آن را تكذيب مىكرد، دچار ضربهاى از ناحيۀ بينى شد و بينىاش كج گرديد؛ به او گفتند: به خدا سوگند كه ابلهان مكه از اهلبهشتند، ابلهان مكه از اهل بهشتند، ابلهان مكه از اهل بهشتند ! لرزه بر اندامش افتاد و به سراغ كسى رفت كه با او بحث و مشاجره مىكرد و از علماى زمان خود بود و اعتراف كرد كه درآنچه نمىدانستم وبه منمربوط نبوده، سخنگفتم (و پوزش خواست).
به من گفتهاند مردى كه منكر حديث بوده، امام تقىالدين محمدبن اسماعيلبن ابىالصيف يمنى شافعى مفتى و ساكن مكه بوده كه مىگفت: در حديث (به جاى سفها) بايد «اَسْفىٰ» به معناى كسانى باشد كه به دليل كوتاهى نسبت به وظايف خويش در مكه