152زياد،و پس از او ابراهيم بن هشام مخزومى.ابن فهد مى‌گويد كه ابراهيم به طور افراطى خودمحور بود.گفته‌اند كه در منى در خطبه‌اش گفت:شما از داناتر از من سؤال نخواهيد كرد! در اين وقت عالمى از عراق برخاست و دربارۀ قربانى پرسيد كه واجب است يا مستحب؟او نتوانست جواب دهد.شايد اين خبر هم ناشى از برخوردهاى انتقادى تند با امويان باشد.پس از ابراهيم،محمد بن هشام و سپس نافع بن علقمۀ كنانى امارت مكه را بر عهده داشتند.

در خلافت يزيد بن وليد،يوسف بن محمد بن يوسف ثقفى كه دايى وليد بود به امارت مكه رسيد.وى تا پايان خلافت وليد،عهده‌دار اين منصب بود.در زمان يوسف بود كه خليفۀ اموى دستور دستگيرى ابراهيم بن هشام و برادرش محمد را داد كه هر دو زمانى امارت مكه را داشتند.وقتى آن دو را به شام بردند،در آنجا به خاطر مسائلى كه مربوط به دورۀ امارتشان بود،شلاق خوردند.سپس آنان را به كوفه فرستادند و خالد قسرى را هم نزد آنها بردند و عامل كوفه هر سه را زندانى كرده چندان شكنجه كرد تا همگى در يك روز از روزهاى محرم سال 126 مردند.

همچنين در خلافت يزيد بن وليد،عبدالواحد بن سليمان بن عبدالملك به امارت مكه رسيد. ¹

ابوحمزۀ خارجى

در امارت عبدالواحد بن سليمان بود كه ابوحمزه خارجى در ذى‌حجۀ سال 129 با سپاهى عظيم به مكه يورش برد و عبدالواحد كه نتوانست در برابر او بايستد،در روز عيد قربان به مكه گريخت و شهر را براى ابوحمزه رها كرد تا بر آن سلطه يابد.

اين ابوحمزه در آغاز از شيعيان على بن ابى‌طالب عليه السلام و نامش مختار بن عوف از اهالى حضرموت بود.وى سال‌ها همراه حُجّاج به مكه آمده،مردم را به خروج بر ضد امويان دعوت مى‌كرد.وى در مكه با عبدالله بن يحيى كندى ملاقات كرد.اين عبدالله