146
عَنِ الْأَنْفٰالِ
1
كه بدون كلمهى«عن»نيز قرائت شده است؛ 2يا آيهى يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ... 3كه در آن تعبير«في علي»براى بيان مورد نزول به كار رفته است. 4
و نيز در آيهى إِنَّ اللّٰهَ اصْطَفىٰ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْرٰاهِيمَ وَ آلَ عِمْرٰانَ عَلَى الْعٰالَمِينَ 5كه در برخى از روايات،«آل ابراهيم»در اين آيه،به عترت طاهره از آل محمد صلّى اللّه عليه و آله تفسير شده است؛ 6چون خداوند كسانى را بر مىگزيند كه پاك و معصوم باشند و آنان جز برخى از آل ابراهيم كه همان عترت طاهرهاند نخواهند بود 7و يا آيهى شريفهى كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنّٰاسِ... 8كه در مقام بيان اتم مصاديق،به«خير ائمة» 9تعبير شده است و...(-بخش اول،پرسش 22-29).
مقدمهى سوم محدث نورى دربارهى ديدگاههاى دانشمندان اماميه رحمهم اللّه در زمينهى مورد بحث است.پيش از اين ديدگاههاى دانشمندان شيعى را ملاحظه كرديد؛ (-پرسش 4-7)بدون ترديد مىتوان ادعا كرد كه محققان اماميه به قول بر صيانت قرآن از تحريف اجماع دارند.در اينجا بزرگترين لغزش محدث نورى در اين است كه به صاحبان كتابهاى حديثى و تفاسير روايى(بالمأثور)نسبت تحريف مىدهد؛ حال آن كه شأن آنان جمعآورى احاديث از هر دو گروه است:رواياتى كه بر سلامت قرآن از تحريف دلالت دارند و رواياتى كه در ظاهر دلالت بر تحريف دارند؛بدون آن