463بر خانه طواف نمايد.
زمزم
چاه زمزم از مكانهاى مشهور حرم است.حفر آن به زمان ابراهيم خليل باز مىگردد، هنگامى كه زوجۀ خود هاجر و پسرش اسماعيل را در مسجد الحرام گذاشت.درختى يافتند زمين را كه نزد درخت بود كندند و آب جارى شد.
هنگامى كه جرهم بر مكه غلبه يافت آب آن خشك شد و مكان چاه محو گرديد.
مضاء بن عمرو مكان چاه زمزم را حفر كرد و عميق نمود سپس شمشيرها و دو غزال زرين را در آن دفن نمود.از اين برمىآيد كه قصد مضاء بيرون آوردن آب نبوده بلكه مىخواسته آن ودايع را پنهان سازد.
زمانى كه خزاعه بر مكه مسلط شد در اثر گذشت زمان،كسى موضع زمزم را نمىدانست فقط مىدانستند كه موضع آن ميان اساف و نائله بوده است.
چون عبد المطلب به رياست رسيد به حفر چاه اقدام كرد.تا آب جوشيدن گرفت و باز عميقتر كرد كه آب بند نيايد.سپس بر سر چاه حوضى ترتيب داد تا حاجيان از آن آب نوشند.
اين چاه به سبب آن كه در حرم بود بر ديگر چاهها فضيلت داشت و آنها را به فراموشى سپرد.
زمزم چاه اسماعيل بن ابراهيم بود در جايى كه جبرئيل پاى خود را بر زمين زده بود.
چون چاه زمزم آب برآورد،حسودان بر عبد المطلب رشك بردند و شبها آن را مىشكستند و ويران مىكردند و عبد المطلب صبح روز ديگر،آن را دوباره اصلاح مىنمود.
عبد المطلب دو غزال و شمشيرهاى عمرو بن لحىّ را از آنجا برگرفت.غزالها و يك شمشير را بر در كعبه نصب كرد و شمشير ديگر را در چاهى كه درون كعبه بود گذاشت آن شمشير در همانجا بود تا قرامطه آمدند پس از پيروزى بر مكه آن را با خود بردند.
چون چاه زمزم حفر شد آب در مكه فراوان گرديد.چنانكه شهرى و بدوى را سيراب كرد.قبايل بكر و خزاعه نزديك آن آمدند و از آن برداشتند.
در اثر باريدن بارانها،بخصوص بارانى كه در سال 281 باريد،آب زمزم بالا آمد و شيرين شد.