462ابن اسحاق روايت كرده كه ابراهيم فرمان داد كه مقام قبله قرار گيرد پس بدانسو نماز مىگزارد و رو به در.پس تا خدا خواهد آنجا قبله است.
مقام سنگ سستى است شبيه سنان(؟)مربع شكل از بالا تا پايين آن 14*14 انگشت است.در دورۀ اسلامى به سبب زيارت زايران بيم آن بود كه از هم گسيخته شود.
مهدى عباسى از اين امر آگاه شد و هزار دينار فرستاد تا مقام را از بالا و پايين آن در آهن و صاروج گرفتند و متوكل نيز بر آن قاب كه مهدى ساخته بود قاب ديگر درافزود.
مقام از حجر الاسود 29 ذراع و نه انگشت فاصله دارد.و از ديوار كعبه-از وسط آن،27 ذراع و از شادروان كعبه 26/5 ذراع.و از ركن شامى 28 ذراع و 19 انگشت.
از مقام تا حد مسجد كه پهلوى مسعى است 188 ذراع است.
و از ديوارى كه پهلوى باب جمح است 218 ذراع.
و از ديوارى كه پهلوى باب صفاست 164/5 ذراع.دورى آن از زمزم 24 ذراع است و دورى آن از صفا 277 ذراع است.هنگامى كه مضاض بن عمرو سيطره يافت حوزۀ او از كعبه و حجر الاسود و مقام و موضع زمزم بود به طرف راست و چپ و قعيقعان تا بالاى وادى.
هنگامى كه قريشيان-كمى پيش از ظهور اسلام-خواستند كعبه را بسازند و مارى ظاهر شد و آنان را از كار منع كرد قريشيان نزد مقام گرد آمدند ولى هنگامى كه آن را خراب كردند تا بنايش را تجديد كنند هبل را از درون كعبه بيرون آوردند و در نزد مقام جاى دادند.
مقام همواره در معرض سيلهايى بوده است و چه بسا اين سيلها به طرف كعبه رانده شدهاند ولى كعبه همچنان بر جاى ثابت بوده،هم در زمان جاهليت و هم در عصر اسلامى.
نيرومندترين سيلها سيلى بود موسوم به ام نهشل كه در زمان خلافت عمر بن خطاب به راه افتاد.اين سيل به مسجد الحرام داخل شد.و مقام را تا پايين مكه راند و موضع آن را محو كرد ولى آن را باز گردانيدند.عمر آن را در جايش قرار داد.
در قرآن آمده است كه مقام مصلى بود «وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقٰامِ إِبْرٰاهِيمَ مُصَلًّى» .
هنگامى كه رسول الله به مكه آمد رو به مقام نماز مىگزارد،مانند همان زمانها كه در مكه بود و در زمان اسلام نماز معمولا پشت مقام بود.
مردم در ماه رمضان در بالاى مسجد الحرام نماز مىخواندند محراب را پشت مقام قرار مىدادند و مردم پشت سر امام مىايستادند تا هر كس بخواهد به امام اقتدا كند و هر كه خواهد