455خيابان با سنگ مفروش شده ليكن زمين آن ناهموار است.كوچه‌هاى مدينه را به سبب تنگى آنها«أزقه»مى‌نامند و از آن جمله است در شمال مسجد النبى،«زقاق البقر»، «زقاق الخياطين»،«زقاق الحبس»،«زقاق عنقينى»،«زقاق السمهيدى»،«زقاق البدور»، «زقاق الأغوات»و«كوچه بقيع».در كوچۀ بقيع(حارة البقيع)كاروانسرايى قرار دارد كه سنگ نوشته‌اى بر ديوار آن قرار گرفته و بر روى آن اين جمله نوشته شده است:
«وقف هذا الرباط المبارك لوجه اللّه تعالى العبد الفقير ياقوت المظفّرى المنصورى و الماردانى على الفقراء و المساكين الغرباء الرجال خاصة دون النساء تقبّل اللّه منه و اثابه الجنة برحمته و كرمه بتاريخ ست و سبعمائة». 1
و در سمت جنوب مسجد،«زقاق باهو»،«زقاق الكبريت»،«زقاق القماشين»،«زقاق حيدر»،«زقاق الحجامين»و«زقاق مالك بن انس»قرار گرفته است.
مدينه داراى دو باروى درونى و بيرونى است و نخستين كسى كه براى مدينه حصار قرار داد،محمد بن اسحاق جعدى بود كه در سال 236 ه.حصارى بلند به دور آن كشيد تا شهر را از حملۀ اعراب صحرانشين و جنگهاى بدويان مصون دارد و براى اين حصار چهار درب؛يكى در مشرق كه از آنجا به سوى بقيع الغرقد خارج مى‌شدند و در غرب كه از آن به طرف وادى عقيق و قبا مى‌رفتند.از درون،در نزديكى اين دروازه جايگاهى قرار داشت كه پيامبر صلّى اللّه عليه و اله در آنجا نماز عيد مى‌گزارد و دربى در شمال غربى بوده كه از آن به طرف قبرستان شهدا در احد خارج مى‌شده‌اند و در سال 372 ه.عضد الدوله فرزند بويه وزير طائع للّه بن مطيع حصار مدينه را تعمير كرد.اين حصار بعدها خراب شد،به طورى كه جز آثارى از آن باقى نماند.آيا اين حصار در محل حصار ساخته شده به وسيلۀ جعدى بوده يا خير،هيچگونه اطلاعى در دست نيست.تا اين كه به وسيلۀ محمد بن منصور معروف به جواد اصفهانى وزير امير موصل،حصار استوار مستحكمى در اطراف مسجد