239بودم،بلندى مقام از زمين 7/8 ذراع و سطح بالاى آن مربع و اندازۀ هر ضلع آن 3/4 ذراع بود و موضعى كه نقش دو پا در آن موجود است،توسط پوششى نقرهاى پوشانده شده كه گودى جاى پا از روى نقره هفت قيراط و نيم به مقياس پارچهاى مصرى مىباشد.
نخستين بار در زمان خلافت مهدى عباسى مقام زينت داده شد؛زيرا در هنگام برداشتن سنگ به علت سستى آن شكاف برداشت،حاجيان كعبه از بيم از هم پاشيدن سنگ، موضوع را به مهدى عباسى نوشته و جريان را به اطلاع او رساندند.وى در سال 161 ه.
مبلغ هزار دينار يا بيشتر را براى ترميم آن فرستاد و آنان بالا و پايين سنگ را مستحكم نمودند.اين وضعيت تا زمان خلافت متوكل عباسى به همين صورت باقى بود تا در سال 236 ه.متوكل(خليفۀ عباسى)مبلغ هفتاد هزار درهم نقره و هشت هزار مثقال طلا براى طلاكارى و زراندود نمودن مقام فرستاد كه بر روى طلاى پيشين نصب گرديد.
سپس جعفر بن فضل امير مكه به همراه محمد بن حاتم طلاكارىهاى متوكّل بر روى مقام را كنده و با آن سكه ضرب نمودند،بنابر آنچه كه گفته شده،از آن براى جنگ با اسماعيل بن يوسف علوى كه در مكه و حجاز،در سال 251 هجرى خروج كرده و فساد مىكردند،استفاده نمودند.در اين دوره طلاكارى مهدى عباسى بر روى مقام همچنان باقى بود تا اين كه در محرم سال 256 ه.حاجبان مقام،به على بن حسن عباسى امير مكه اطلاع دادند كه مقام سست گشته و قطعاتى از سنگهاى آن فرو ريخته است و ترس فرو ريختن كامل آن مىرود و از او تقاضاى كمك در بازسازى نمودند.امير موافقت كرد و مقدارى طلا و نقره در اختيار آنان قرار داد تا بر روى طلاهاى پيشين قرار گيرد.بدين منظور،دو طوق طلايى به وزن 1992 مثقال و يك طوق از نقره ساخته شد و سپس سنگ مقام را به دار الاماره منتقل نمودند و به وسيلۀ معجونى از داروهاى گياهى و جيوه، قطعات جدا شده از سنگ مقام را(كه در اثر بيرون آوردن آن در سال 255 و 256 ه.به 7 قطعه درآمده بود)به يكديگر پيوند زدند و مستحكم نمودند.شخصى كه در اين سال با دست خود اين قطعات را با يكديگر پيوند داد،بشر خادم،يكى از بندگان امير المؤمنين(!) معتمد عباسى بود.پس از پيوند و قرار دادن پوشش زينتى آن،در تاريخ دوشنبه هشتم ربيع الأول سال 256 هجرى آن را براى قرار دادن در جايگاه اصلى خود به مسجد الحرام