140فَكٰانَ حَتْماً مٰا أَرَدْتَ، وَقَضَيْتَ فَكٰانَ عَدْلاً مٰا قَضَيْتَ، خواستى و شد هر چه خواستى و حكم كردى و از روى عدالت بود آنچه حكم كردى وَحَكَمْتَ فَكٰانَ نِصْفاً مٰا حَكَمْتَ، أَنْتَ الَّذِي لاٰ يَحْوِيكَ مَكٰانٌ، و داورى نمودى از روى انصاف بود آنچه داورى نمودى، توئى آنكه گنجايش ترا ندارد جائى وَلَمْ يَقُمْ لِسُلْطٰانِكَ سُلْطٰانٌ، وَلَمْ يُعْيِكَ بُرْهٰانٌ وَلاٰ بَيٰانٌ، أَنْتَ و بر نخيزد در برابر قدرتت قدرتى و وامانده‌ات نكند برهان و بيانى، توئى الَّذِي أَحْصَيْتَ كُلَّ شَيْءٍ عَدَداً، وَجَعَلْتَ لِكُلّ‌ِ شَيْءٍ أَمَداً، آنكه به شمار آرى تعداد هر چيز را و قرار دهى هر چيز را اجل و فرجامى وَقَدَّرْتَ كُلَّ شَيْءٍ تَقْدِيراً، أَنْتَ الَّذِي قَصُرَتِ الْأَوْهٰامُ عَنْ و مقرّر دارى هر چيز را اندازه‌اى، توئى آنكه بازماند انديشه‌ها از درك ذٰاتِيَّتِكَ، وَعَجَزَتِ الْأَفْهٰامُ عَنْ كَيْفِيَّتِكَ، وَلَمْ تُدْرِكِ الْأَبْصٰارُ ذات تو و فروماند دانشها از ادارك چگونگى تو و در نيابد ديده‌ها مَوْضِعَ أَيْنِيَّتِكَ، أَنْتَ الَّذِي لاٰ تُحَدُّ فَتَكُونَ مَحْدُوداً، وَلَمْ تُمَثَّلْ جاى بودنت را، توئى آنكه پايان ندارى تا محدود باشى و مجسّم نيستى فَتَكُونَ مَوْجُوداً، وَلَمْ تَلِدْ فَتَكُونَ مَوْلُوداً، أَنْتَ الَّذِي لاٰ ضِدَّ تا محسوس شوى و فرزند نياوردى تا فرزند ديگرى باشى، توئى آنكه دشمنى نيست مَعَكَ فَيُعٰانِدَكَ، وَلاٰ عِدْلَ لَكَ فَيُكٰاثِرَكَ، وَلاٰنِدَّ لَكَ فَيُعٰارِضَكَ، با تو بعناد برخيزد و همتا ندارى كه با تو رقابت كند و مانند ندارى تا با تو برابرى نمايد،