139الدّٰائِمُ الْأَدْوَمُ، وَأَنْتَ اللّٰهُ لاٰ إِلٰهَ إِلّاٰ أَنْتَ، الْأَوَّلُ قَبْلَ كُلّ‌ِ أَحَدٍ، بى‌پايان پيوسته پايدارى و توئى خداوند و معبودى جز تو نيست در آغاز بودى و پيش از هر كس وَالْآخِرُ بَعْدَ كُلّ‌ِ عَدَدٍ، وَأَنْتَ اللّٰهُ لاٰ إِلٰهَ إِلّاٰ أَنْتَ، الدّٰانِي فِي عُلُوِّهِ، و در انجام باشى پس از هر چيز و توئى خداوند نيست خدائى غير از تو كه نزديكى وَالْعٰالِي فِي دُنُوِّهِ، وَأَنْتَ اللّٰهُ لاٰ إِلٰهَ إِلّاٰ أَنْتَ، ذُوالْبَهٰاءِ وَالْمَجْدِ، با وجود بلنديت و بلندمقامى با وجودنزديكيت و توئى‌خداوند نيست معبودى‌بغيرتو كه صاحب فرّ وَالْكِبْرِيٰاءِ وَالْحَمْدِ، وَأَنْتَ اللّٰهُ لاٰ إِلٰهَ إِلّاٰ أَنْتَ، الَّذِي أَنْشَأْتَ و شكوه و عظمتى و سزاوار سپاسى و توئى خداوند نيست معبودى غير تو، آنى‌كه الْأَشْيٰاءَ مِنْ غَيْرِ سِنْخٍ، وَصَوَّرْتَ مٰا صَوَّرْتَ مِنْ غَيْرِ مِثٰالٍ، آفريدى همه چيز را بدون مادّه و نگاشتى آنچه نگاشتى بدون وَابْتَدَعْتَ الْمُبْتَدَعٰاتِ بِلَا احْتِذٰاءٍ، أَنْتَ الَّذِي قَدَّرْتَ كُلَّ شَيْءٍ نمونه و پديد آوردى پديده‌ها را بدون رنگ آميزى و طرحى توئى كه مقرّر نمودى هر تَقْدِيراً، وَيَسَّرْتَ كُلَّ شَيْءٍ تَيْسِيراً، وَدَبَّرْتَ مٰا دُونَكَ تَدْبِيراً، چيزى را اندازه‌اى و آماده ساختى هر چيزرا به آسانى و تدبير نمودى ماسوىٰ أَنْتَ الَّذِي لَمْ يُعِنْكَ عَلىٰ خَلْقِكَ شَرِيكٌ، وَلَمْ يُؤازِرْكَ فِي را «بحكمت خود» توئى كه ياريت نكرده در امر آفرينش احدى و مدد ننموده ترا أَمْرِكَ وَزِيرٌ، وَلَمْ يَكُنْ لَكَ مُشٰاهِدٌ وَلاٰ نَظِيرٌ، أَنْتَ الَّذِي أَرَدْتَ در كار تو مددكارى ونبود «آفرينش» ترا تماشاگرى و نه مانندى توئى آنكه