141أَنْتَ الَّذِي ابْتَدَأَ وَاخْتَرَعَ وَاسْتَحْدَثَ وَابْتَدَعَ، وَأَحْسَنَ صُنْعَ مٰا توئى آنكه ايجاد نمودى و آفريدى «جهان را» و پديد آوردى و نو ساختى و نيكو بود هرچه صَنَعَ، سُبْحٰانَكَ مٰا أَجَلَّ شَأْنَكَ ، وَأَسْنىٰ فِي الْأَمٰاكِنِ مَكٰانَكَ ، ساختى، منزّهى تو چه بزرگ است شأن تو و چه بلند است در ميان اماكن مكان تو وَأَصْدَعَ بِالْحَقِّ فُرْقٰانَكَ ، سُبْحٰانَكَ مِنْ لَطِيفٍ مٰا أَلْطَفَكَ، و آشكار كنندۀ حقّست قرآن تو منزّهى چه نيكو چاره سازى وَرَءُوفٍ مٰا أَرْأَفَكَ ، وَحَكِيمٍ مٰا أَعْرَفَكَ ، سُبْحٰانَكَ مِنْ مَلِيكٍ مٰا و چه بسيار مهربانى و حكيمى كه هر چيز را مى‌شناسى پاك خداوندا چه پادشاه با فرّ أَمْنَعَكَ ، وَجَوٰادٍ مٰا أَوْسَعَكَ ، وَرَفِيعٍ مٰا أَرْفَعَكَ ، ذُو الْبَهٰاءِ و شكوهى و چه بخشندۀ توانگرى و چه بلند و بلند پايۀ فروغمند با وَالْمَجْدِ، وَالْكِبْرِيٰاءِ وَالْحَمْدِ، سُبْحٰانَكَ بَسَطْتَ بِالْخَيْرٰاتِ يَدَكَ، فرّ و بزرگى و سزاوار سپاسى منزّهى تو دست بخيرات گشودى وَعُرِفَتِ الْهِدٰايَةُ مِنْ عِنْدِكَ، فَمَنِ الْتَمَسَكَ لِدِينٍ أَوْ دُنْيٰا و شناخته شد هدايت از جانب تو هر كس ترا خواند براى دين يا دنيا وَجَدَكَ، سُبْحٰانَكَ خَضَعَ لَكَ مَنْ جَرىٰ فِي عِلْمِكَ، وَخَشَعَ بيافتت منزّهى تو فروتنى كند براى تو هر چه علم توبدان‌تعلّق‌گرفته و سر فرودآورد لِعَظَمَتِكَ مٰا دُونَ عَرْشِكَ، وَانْقٰادَ لِلتَّسْلِيمِ لَكَ كُلُّ خَلْقِكَ، در برابر عظمت تو هر آنچه زير عرش‌تو است و گردن‌نهد بفرمانبردارى تو همۀ آفريدگان