103برما بهخاطر مقامت در پيش خداست؟ و به همين جهت باد به دماغ انداخته اى و با غرور و نخوت به اطراف خود مىنگرى و از اينكه مىبينى دنيا بر وفق مراد و كام توست و كارها به دلخواه تو روبهراه و ملك و پادشاهى بر تو صاف و هموار شده است مسرور وشادمانى!
اندكى آهستهتر و آرامتر!مگر فراموش كردهاى كه خداى عزوجل مىفرمايد: وَ لاٰ يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمٰا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّمٰا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدٰادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذٰابٌ مُهِينٌ 1
«آنانكه كافر شدند گمان نكنند مهلتى كه به آنها دادهايم برايشان خوب است (و خير آنها را مىخواهيم). خير ، بلكه ما آنها را مهلت مىدهيم تا برگناه خود بيفزايند و عذابى خوار كننده در پيش دارند.»
اى پسر آزادشدگان 2! آيا اين قانون عدل و انصاف است كه زنان و كنيزان خود را پشتپرده جاىدهى ولى دختران رسولخدا را بهصورت اسيران بدينسوى و آنسوى كشانى؟ پردۀ حجاب ايشان را بدرى و سرورويشان را بگشايى و دشمنان ، ايشان را از شهرى بهشهرى ببرند و افراد بيگانه و فرومايه چهرۀ آنها را بنگرند؟
نه مردى براى سرپرستى آنها بهجاى گذاردهاى و نه حمايتكنندهاى دارند!
آرى چگونه مىتوان اميد عاطفه و دلسوزى داشت از كسى كه جگر پاكان را بجود؟ و از دهان بيرون افكند؟ و