62نيز، به سند صحيح از امام صادق (ع) روايت شده است كه در ضمن حديثى فرمود:
« نَحْنُ خُزَّانُ عِلْمِ اللَّهِ وَ نَحْنُ تَرَاجِمَةُ وَحْيِ اللَّهِ وَ نَحْنُ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُ عَلَى مَنْ دُونَ السَّمَاءِ وَ مَنْ
فَوْقَ الْأَرْضِ ». 1 يعنى: «ما خزانهداران دانش خداوند و مترجمان امر او هستيم، ما گروهى معصوم هستيم، خداوند به طاعت ما دستور داده، و از نافرمانى ما نهى نموده است، ما حجّت رساى خداوند بر هر كه زير آسمان و فراز زمين است هستيم».
از مجموع اين روايات و روايات فراوان ديگر چنين برداشت مىشود كه عصمت امام به دو حوزه مربوط مىشود:
حوزۀ فردى به اين معنا كه امام با برخوردارى از
صفاى درون و پاكى روح، از هرگونه كژى و نادرستى در پندار، گفتار و رفتار خود پيراسته است.
و حوزۀ اجتماعى يا تبليغى به اين معنا كه امام در تبليغ دين و تبيين احكام الهى از گناه و لغزش به دور است و فتوايش مطلقاً مطابق با احكام واقعى است.
خاستگاه عصمت ائمّه(عليهم السلام)
در رابطه با خاستگاه عصمت ائمّه از دو عنصر اساسى نمىتوان غافل بود: