61بازنگرى نيست عصمت امامان دوازدهگانه است.
روايات فراوانى وجود دارد كه نشان مىدهد خود اهل بيت(عليهم السلام) قائل به عصمت خويش بودهاند و اين نكتۀ بسيار مهمّى است. بدين معنا كه نبايدعصمت پيشوايان را باورى متأخّر پنداشت كه بركنار از آنان در ميان شيعيان به وجود آمده، و از اصالت تاريخى برخوردار نيست.
در احاديثى از رسول خدا (ص) وارد شده كه آن حضرت بر عصمت عترت خويش تأكيد فرموده است. 1 همچنين، از على بن الحسين امام سجّاد (ع) روايت شده است كه فرمود:
«كسى از ما امام نيست مگر آنكه معصوم باشد، و عصمت در آفرينش ظاهرى نيست تا با آن شناخته شود، از اين رو امام ناگزير بايد مورد نص باشد». گفته شد: اى فرزند رسول خدا! معناى معصوم چيست؟ فرمود:
«معصوم كسى است كه به ريسمان خداوند كه همان قرآن است چنگ در زده، و اين دو تا روز قيامت از هم جدا نمىشوند. امام به سوى قرآن دعوت مىكند و قرآن به سوى امام فرامىخواند، و اين همان فرمودۀ پروردگار است كه اين قرآن به آنچه استوارتر است راه مىنمايد». 2