166مىتواند يادآور اين نكته نيز باشد.
اين يك واقعيت مسلّم و بىابهام است، و انكار آن جز گونهاى كجانديشى و گستاخى نيست. از اين رو، شيعه با توجّه به سنّت پيامبر (ص) و احاديث اهل بيت(عليهم السلام) و روش بسيارى از صحابه، تنها سجده بر خاك و آنچه از زمين باشد را روا مىشمارد، و بر خلاف اهل سنّت سجده بر فرش و گليم و لباس و مواد خوردنى را صحيح نمىداند.
هر چند لازم به ذكر است كه اهل سنّت سجده بر زمين را مستحب، سجده بر روييدنىهاى زمينى را جايز و سجده بر جامه و مانند آن را مكروهمىدانند. 1
به هر حال، ترديدى نيست كه پيامبر اكرم (ص) و اصحاب آن حضرت در نماز خود پيشانى بندگى بر خاك مىنهادند، و پيشانى نهادن بر فرشهاى گرانبها و مانند آن را كه در روزگاران پسين رواج يافته است بر نمىتابيدند.
مهمترين حديثى كه در اين باره قابل استناد است و از نظر روايى متواتر به شمار مىرود سخن مشهور پيامبر (ص) است كه فرمود:
«جُعلت لي الأرْضُ مَسْجَدَاً وَ طَهُورَاً» ؛ 2 يعنى:
«زمين براى من سجدهگاه و پاككننده قرار داده شد».