55
سفر امام حسين عليه السلام به عراق
مردم عراق و حسين بن على عليهما السلام
پس از درگذشت امام حسن عليه السلام ، شيعيان عراق جنبشى آغازيدند و دربارۀ خلع معاوية بن ابى سفيان و بيعت با امام حسين عليه السلام ، به آن حضرت نامه نوشتند. امام از پاسخ كوفيان خوددارى ورزيد و بيعت خلافت را نپذيرفت و به آنان يادآور شد كه ميان او و معاويه پيمانى است و تا معاويه زنده است شكستن اين پيمان روا نيست. امّا چون معاويه درگذرد، «در مسألۀ پيشوايى مسلمانان خواهيم نگريست».
معاويه در نيمۀ رجب سال 60ه . ق. درگذشت و چون در زندگىاش يزيد را به وليعهدى گماشته و براى او بيعت ستانده بود، يزيد بر كرسى خلافت نشست و از وليدبن عتبةبن ابى سفيان كارگزار حكومت در مدينه خواست از مردمان مدينه به طور عام و از حسينبن على عليهما السلام به طور خاص براى او بيعت بستاند و به ويژه حسين عليه السلام را هيچ مهلت ندهد و اگر بيعت را نپذيرفت او را گردن زند و سرش را روانه كند.
معاويه پيشتر دربارۀ چهار تن به يزيد سفارش كرده و او را از آنان برحذر داشته و خبر داده بود كه با خلافت وى موافقت نخواهند كرد و بيعت او نخواهند پذيرفت. اين چهارتن عبارت بودند از: حسين بن على عليهما السلام ، عبداللّٰه بن زبير، عبداللّٰه بن عمربن خطاب، و عبدالرحمن بن ابىبكر.