47
آيهها و حديثها دربارۀ امام حسين عليه السلام
امام حسين عليه السلام را تبارى والا و خاستگاهى ارجمند است؛ پدرش علىبن ابىطالب عليه السلام ، مادرش فاطمه عليها السلام پارۀ تن پيامبر صلى الله عليه و آله و خود گلبوتۀ بوستان نبوى و سرور جوانان بهشت است. چون در سوّم شعبان سال چهارم هجرت، ديده بر جهان گشود، جدّ گرامىاش او را «حسين» نام نهاد. كنيهاش ابوعبداللّٰه است و در خَلق و خُلق همانندترين كس به رسول خدا صلى الله عليه و آله . مردى بود ميان قامت كه هماره ياد خدا در دل، و نام او بر زبان داشت، در پرتو حمايت پيامبر صلى الله عليه و آله پرورش يافت و آنگاه كه مادرش زهرا شير نداشت از انگشت پيامبر صلى الله عليه و آله سيراب شد و بدينسان غذاى رسول اسلام جزوى از پيكرش گرديد.
او دوست داشتنى و مهربان بود، با مردم انس مىگرفت و مردم با او انس مىگرفتند، نيازهاى مردمان برمىآورد و براى گشودن گره از كار آنان كمر همّت مىبست.
داستان ارينب و همسرش و اين كه چگونه امام عليه السلام او را به شوهرش بازگردانيد و چه سان اين رخداد بذرهايى از كينه و دشمنى با امام در دل يزيد كاشت، تنها يك نمونۀ برجسته است كه از ديگر دوستىِ آن حضرت خبر مىدهد.
امام از ويژگيهايى برخوردار بود كه او را بدين جايگاه بلند و منزلت والا مىرساند.
تقوا و خداترسى، جهاد در راه خدا، تلاش براى كسب علم و فضيلت، سخنورى و بلاغت، مهربانى با فقيران و تهيدستان، خوشخويى و خوشرويى و گشادهدستى