1) - آن گونه كه در كتاب «آيينۀ ايثار» آمده، گرداگرد ضريح جديد كه به دستور آيت اللّٰه العظمى حكيم ساخته شد، شعرى فارسى از احمد غفورزاده ملخص به «طلايى» نقش بسته و مصراع پايانى اين شعر نيز ماده تاريخ بناى ضريح به حساب ابجد است. متن آن شعر به نقل از كتاب پيشگفته چنين است: اين جا حريم پاك علمدار كربلاست اين آستان قدس شهيد ره خداست اين جا حريم حضرت باب الحوائج است دولت در اين مقام و گشايش در اين سراست اين جا بُود مقام شهيدى كه تا ابد خاكش حيات بخش و هوايش عبير زاست اين بارگاه شاه جهان حقيقت است اين جايگاه جلوۀ انوار كبرياست اين خاك مشك بيزكه دارالشّفا بود هر ذرّه‌اش به چشم ملايك چو توتياست اين جاست جايگاه شهيدى كه تا به حشر دين خدا و پرچم اسلام از او بپاست اين جاست جايگاه اميرى كه در كرم كان سخا و ابر عطا و يَم وفاست اين جاست جايگاه علمدار لشكرى كز بهر حق عليه ستمگر به پاى خاست دريا دلى غنوده در اين جا كه همچو نوح در بحر دين به كشتى توحيد ناخداست سقّاى اهل بيت، حسين على بود اين تشنه لب كه خاك درش چشمۀ بقاست گردد مس وجود تو چون زر در اين مقام اين بارگاه خشت وجودش زكيمياست آيينۀ تمام نماى حقيقت است هردل كه با ولاى ابوالفضل آشناست حاتم كه گشت شهرۀ آفاق از سخا در آستانۀ كرمش كمترين گداست آن كس كه سر زفخر بسايد بر آسمان اين جا كه مى‌رسد ز ادب قامتش دوتاست آب فرات تا به ابد شرمگين بُود از تشنه‌اى كه ساقى و سقاى كربلاست در روز حشر فاطمه گردد شفيع خلق در دست وى دو دست بود كز بدن جداست از اين مصيبتى كه به آل نبى رسيد تا روز رستخيز به پا پرچم عزاست امروز هر كه خدمت آل على كند فردا شفيع او به صف حشر مرتضاست بر طبق امر آيت حق «حضرت حكيم» آن كس كه حكم او به همه شيعيان رواست شد اين ضريح ساخته در شهر اصفهان شهرى كه گر جهان هنر خوانمش سزاست تاريخ اين ضريح «طلايى» چنين سرود «عباس ميرجنگ و علمدار نينواست» «مترجم»