1) - «ضريح تو پناهگاه امن ماست كه به حرمت آن، هر بلايى دور مى‌شود.آستانۀ تو باب نجات است كه ترسيدگان بدان پناه آورند و در كوبۀ آن چنگ اندازند.اى ابوالفضل كه فضل را به تو نسبت دهند، تو الطاف او را سرچشمه‌اى.اى قهرمان طف، اين پرچم تواست كه بر چكاد هر قله‌اى افراشته است.و اين شمشير تواست كه نامش سرود روحبخش هر دلاور بى‌باكى است.و آن دو دست بريدۀ تو، خود نعمت خداست و هر اكرام و گراميداشتى از آن الگو گيرد.و سر تو بر فراز نيزه خورشيدى است كه از كرانه آسمان مى‌تابد.چه والايى كه خود همه جلوه‌هاى جلال و شكوههاى جمال را گرد آورده‌اى.و تو خود، راستين گواه برادرى هستى و با ياد تو اشك از ديدگانمان فرو مى‌ريزد.ضريح تو قبله‌اى است كه كاروانهاى ولاى ولايت بدان سو مى‌شتابند.شيعيانتان در اينجا فرياد و ناله برآورند و بر شما و بر مظلوميت خويش گريه كنند و اشك بريزند.برخى از آنان كه در ولايت شما هستى چندان والا نداشتند خواستند به (ساخت) ضريح تو جاودانگى يابند.و در عظمت بسان خورشيد بدرخشند، با آن كه طالع ايشان شوم و سياه بود.پس باد خشم و ناخرسندى حكيم بدان سوى وزيد و برافروخت، آن سان كه توفانى برخاسته و همه جا را لرزانده است.او اين انديشۀ آنان را نابخردانه خواند آنچه گذاشته بودند برداشتند و آن فضاى تاريك به نور و درخشش ضريح روشن شد.تدبير بلند او هديۀ آن شيعيان على را بديشان بازگرداند.هماره سايۀ او بر سر اسلام و مسلمانان جاودان باد تا همه آرزوى خود به نزد او آورند.او با عظمت و بلندى آسمان همت گسترده انديش خود جاودانگى را از آن خود ساخت.او با اين كار خود سطرهايى كه به سان خورشيد آسمان مى‌درخشد به تاريخ اجداد خويش افزود.»