1) - مدينة الحسين، ج1، ص40

2) - همان، ص40

3) - قمر بنى هاشم، ص127

4) - مجالى اللطف بأرض الطف، ص42 ، گفتنى است شاعر ايرانى ، سحاب اصفهانى، شعرى در ماده تاريخ بناى حرم حضرت ابوالفضل در دوران فتحعلى شاه سروده است. هر يك از مصراعهاى اين شعر به حساب ابجد عدد 1214 را نشان مى‌دهد و اين با تاريخى كه مؤلف در اينجا آورده است دو سال تفاوت دارد. به هر حال اين شعر به نقل از كتاب «آيينۀ ايثار» به كوشش محمود شاهرخى و مشفق كاشانى چنين است: در زمان پادشاه عدل پرور زان كه زد پادشاه قدر او در سدّۀ گردون لوا زيب ديهيم و نگين فتحعلى شاه آنكه باز كرد بر روى جهان الطافش ابواب عطا گرچه يابد سرعت و هم از حدود آيد فزون پاى او بر اوج اجلالش نبيند منتها كبك را در مأمن امنش عجب چندان نبود بود اگر از عدل وى در خوابگاه باز جا ملجأ حجاج دوران آنكه در دورش كند آهوان در منزل شير دژم دايم چرا زائران را در گه اين سويى طوبى رهنمون واردين را سدۀ او در جنان بين رهنما دايم آنجا قدسيان را جا پى كسب شرف نه چو دربانان پى دربانيش دارند جا زان بلند ايوان كه رشك آسمان آمد مگر در زمين كربلا از نو سپهرى شد بپا مه كند كسب ضياء از قبۀ ايوان اوى چون بجويد چهرۀ مرآت بى صيقل جلا با نكويى صفّه از صفۀ اين خلد بين و از لطافت گرد اين درگاه چون آب بقا طالع ميمون بانى اين كه خلد آسا چنين زيب ديد از امر او اين بارگاه عرش سا دور اگر از آن شده اما مدام آن را بدل زائرى زين آستان بين چاكرى زآل عبا هركه رو آورده آنجا كام او حاصل شود هركسى آمد به آن در دايم امّيدش روا طائفان مرقدش آسوده دان زآمال دهر زائران درگهش ايمن ببين از هر بلا چون به حكم بانيش بنياد معمار قدر كرده اين دلكش بناى دلگشاى جانفزا زد رقم كلك «سحاب» از بهر آن، اين قطعه را از عدد مصراعى از اين منتهى سال بنا